۲۸ / 1

من موسوی‌ام موسوی بر من گشته

بانوی بتول حوروی جان کُشته

شوری شده بر دل ز نسیمی خبر است

حوری شده بر جان که دلم چون قمر است

ماهم شده شامل ز صفای خورشید

جانم شده در بر که شده‌ام مهشید

کاظم به نگاهش دل من را بُرده

بر دختر او غلامم و هم بَرده

چون کرده خدای انتخابم آخر

دل گشته ز عشق موسوی هی پرپر

مردانه شدم که جان من هر دم شد

حوری ز صفای موسوی بر جان شد

نورم برِ عرش و گشته‌ام من عرشی

امّا به برِ اهل هما چون فرشی