۴۲ / 16

ار به بالینِ منِ غم زده‌ ، عاشق آیی

تا ابد بهر خودت شیفته ، لاحق دانی

سر و پا را که نمودم به پرِ پاهایت

راه من وا شده دیگر به روی دامانت

بارها گفته‌ای و بر سخنت دل‌خوش من

که مرا تا ابدالدهر بری بر خرمن

خرمن اوج محبت به صفای سادات

ساتن گرم و لطیفی ز محبت بیداد

راه و آهم به تو تا آخر ایام شدش

نور تو بر جگرم گشته و اِشفام شدش

سالها هم که به دنیا گذری ار کردم

با صفایت نفسی جزر و همم مد کردم

سیّد عرشی‌‌ام و گر چه به تو بد کردم

غیر تو دان ز دلم هر چه بُده رد کردم