4/59

فراموشم نکن نوشم تو هستی

به این عالم فقط روزم تو هستی

بیا با من صنم تا در حرم ریم

ز پای سلطنت مژگان بچینیم

مرا از دور بینی قرب بنما

به زانوی خودت چون صید بنما

بگذار پیشت بمانم تا ابد گاه

نوازش کن مرا تو گاه و بی گاه

تماشایت شود روزی دمادم

به پاهای تو افتم دم وَ بی دم

ز نورت هی شوم چون کوه طوری

دلم با تو شود مثل بلوری

بیا تو عرشی را با دست بر گیر

کنارت آید و هرگز نشه سیر

سیّدعرشی