[[ 40 ]]

ما را خدا بِبُرده تا سوی بی نهایت

شد بی نهایتی ها هی روی بی نهایت

وای بی نهایتم من کس جز خدا نداند

هی بی حدم ز وهّاب جز کبریاء نخواند

در راه رفته ام هی گشتم چنان به غایت

ظرفیتم دهد هی غایت شوم به غایت

فردا تو دانیُّ او رحمت نموده اکرم

اکرم نمود بی غم سوی خداست شکرم

حالا به سان لاحد من می روم به غایت

غایت دگر ندارد هی می روم به رحمت

هم راه رفته ام من هم برق شد پرنده

چون نور میروم من هم او مرا بخوانده

عرشی گرفته عُروِه هی می رود به وثقی

سیّد نموده رویش فقط به سوی الّا